Met veel belangstelling volg ik de rechtszaak tegen Ali B. Wat bekende Nederlanders doen en laten boeit mij over het algemeen totaal niet maar dit is van een andere orde. Gefascineerd keek ik naar beelden van een verwarde man die eerst aan het huilen was omdat hij 20 jaar lang vreemd gegaan is, dat nu zo zielig voor zijn vrouw vindt en na de eis van het O.M. tegen de pers een onsamenhangende lofzang gaf op het rechtssysteem.

Op X volgde ik Saskia Belleman (aanrader!) die verslag deed vanuit de rechtbank. Ze citeerde uit het eindpleidooi van Ali B: “U vroeg of ik signalen had gemist. Maar wat had ik moeten doen dan? Ik heb ze niet gezien. Niemand kan mij laten zien hoe ik in signalen iets moet zien. Iets moet beseffen.”

Het erge is dat ik denk dat hij gelijk heeft. Deze man, en vele met hem, heeft oprecht geen idee gehad dat wat hij deed niet door de beugel kon. Hij was toch altijd de onaantastbare artiest? De gevierde man? De ‘knuffel-marokkaan’ waar heel Nederland wèl van hield en die in TV-programma’s de uitgelaten, beetje gekke, maar supersympathieke gast mocht uithangen? Hij snapt het diep in zijn hart echt niet. Ziet geen signalen en heeft nooit geleerd dat je toestemming moet vragen om aan een ander te zitten.

Ook fascinerend zijn de reacties op de vrouwen die aangifte hebben gedaan. “Maar waarom ging ze dan naar dat feest?” “Maar ze had toch weg kunnen gaan?” “Tja, als je je als een slet gedraagt dan kan je het gewoon verwachten.” “Waarom heeft ze zich niet verzet?” “Waarom komt ze er nu pas mee?” Ze…, ze…, ze…. Het slachtoffer in plaats van de dader verantwoordelijk maken voor wat er gebeurde.

Ik zie reacties in de categorie van dat je tegenwoordig als man bang moet zijn om nog seks met iemand te hebben. Je zou zomaar achteraf beschuldigd kunnen worden van verkrachting. Deze mannen zijn een deel van het probleem. Want ook zij snappen er dus diep van binnen, helemaal niets van dat je niet zomaar aan iemand mag zitten. Dat er geen contracten hoeven te worden afgesloten maar dat je het gewoon aan iemand kan vragen of het goed is wat je doet. Dat sommige mannen vinden dat daarmee het leven ingewikkelder wordt begrijp ik. Het is natuurlijk veel leuker als je geen rekening met een ander hoeft te houden en kunt grijpen wat je wil. Maar ook al staat een vrouw in haar goddelijke blootje, midden op een stadsplein, dan heeft ze jou nog geen toestemming gegeven om aan haar te zitten.

Het gaat in deze zaak om verkrachting en aanranding maar het gaat over veel meer. Hoe gaan we met elkaar om? Wanneer mag iets wel en niet. Waar ligt de scheidslijn? Het is niet zo moeilijk. Een ja is een ja en de rest moet je uitvragen. Heel simpel, als je een koekje van iemand wil dan vraag je dat en trek je ook niet zomaar de kast open om een half pak koekjes op te vreten.

Twee voorbeelden die mij zelf zijn overkomen illustreren heel goed hoe grenzen werken. Bij een nieuwjaarsborrel werd ik door een man, die ik alleen van gezicht kende, tegen zich aangetrokken en kreeg ik drie natte zoenen. Ik verstijfde en vond het vervelend. Bij een andere gelegenheid werd er mij door een andere man gevraagd hoe ik de begroeting wilde. Deze man kende ik wel al langer en toch ging hij er niet zomaar vanuit dat ik een knuffel wilde. Juist daardoor voelde ik me vrij en veilig genoeg om die knuffel te ontvangen. Beide voorvallen blijven in mijn geheugen hangen. De één omdat ik het vies en naar vond en de andere omdat ik het zo bijzonder vond dat het mij werd gevraagd. Dat ik het zo bijzonder vond en ik me daar zo prettig bij voelde zegt alles. Wat we hiervan kunnen leren is, dat wanneer je keuzevrijheid en ruimte geeft aan een ander, je er misschien wel meer vrijheid en speelruimte voor terugkrijgt.